Rob67 - Stoppen met roken dagboek

Toen ik vanochtend op de kalender keek en zag dat het vandaag 16 november is, begon er langzaam iets te kraken in mijn hoofd. Zestien november....er is iets met die datum. Verrek, het is vandaag precies 2 jaar gelden dat ik stopte met roken.

Wat is dat snel gegaan zeg. Als de dag van gisteren herinner me die eerste rookvrije dagen. Wat een drama was dat zeg, waar was ik aan begonnen? Maar langzaam maar zeker ging het beter. Het (niet) roken nam een steeds minder prominente plaats in in mijn leven, de dipjes werden minder heftig en kwamen steeds minder vaak voor en heel langzaam begon ik me een niet-roker te voelen. De laatste maanden denk ik er er eigenlijk nooit meer aan. Ja, tuurlijk, als mensen in mijn omgeving roken dan vind ik dat het stinkt, als ik mensen buiten in de kou zie staan met een sigaret, heb ik medelijden met ze, maar trek in een sigaret....nee, absoluut niet.

Maar vandaag, exact 2 jaar na dato, kan ik er natuurlijk niet omheen. Toch even terugdenken aan één van de betere beslissingen in mijn leven. En met dat terugdenken, moest ik weer aan dit blog denken. Lang geleden dat ik hier was. Wat heb ik een steun gehad van de mensen hier zeg. Het is zo fijn mensen te treffen die in hetzelfde schuitje zitten. Samen sleep je elkaar er door. Zonder dit blog had ik het niet gered.

Maar goed, doordat het (niet) roken steeds minder balangrijk wordt, kom je ook steeds minder hier. Lijkt me niet meer dan normaal. Ben wel benieuwd om hier nog oude bekenden actief zijn. Zo te zien niet. Dat zal wel een goed teken zijn. Ik hoop dat ze allemaal rookvrij door het leven gaan.

Nu ik er toch ben, maak ik gelijk maar even van de gelegenheid gebruik om iedereen hier een hart onder de riem te steken. Zet door, het is de moeite waard. Ik weet dat het begin moeilijk is, maar het wordt makkelijker. Ja, er zullen nog dips komen. Sommigen heftig andere minder. Maar ook de dips worden minder talrijk en makkelijker te hanteren. En het is nu moelijk te geloven  maar op een dag kijk je op de kalender en denk je "verrek, ik rook al 2 jaar niet". En dan schiet je in de lach: "heb ik me daar 2 jaar geleden zo druk om gemaakt? Roken? Neuh, dank je, ik ben een niet-roker!

Succes allemaal, hou vol.

Toen ik nog rookte had ik een pesthekel aan ze, die fanatieke antirokers. Je kent ze vast wel, van die figuren die altijd met een vingertje klaar staan, dat roken zo slecht is, dat het stinkt, die demonstratief asbakken wegzetten of leeggooien. Wat een irritante figuren vond ik dat zeg. Bemoei je met je eigen zaken. Nee zo zou ik nooit worden.

Afgelopen vrijdag was ik even bij mijn vader, een stevige roker. Zo ongeveer het eerst wat ik deed was de asbak opzij schuiven en daarbij maakte ik de opmerking dat het stonk. Gelukkig is mijn vader een nuchtere man; hij keek me aan lachte en zei dat ex-rokers de ergste zijn. Vervolgens stak hij een sigaret op. En gelijk heeft hij, het was tenslotte zijn eigen huis.

Een dag later was ik bij mijnvoetbalcluppie. We zaten heerlijk slap te ouwehoeren toen een aantal van het groepje naar buiten ging om te roken. Wat ongezellig zeg. Ik kon het niet laten en plaatste een opmerking over hoe ongezond roken is en hoe raar het is om daar voor naar buiten te gaan. Ook hier trok niemand zich iets van mij aan.

Maar help.....ik word wat ik niet wilde worden, zo'n fanatieke betweter die iedereen vertelt wat wel of niet goed voor hem is....bemoei je met je eigen zaken. Iemand tips om daarmee op te houden?

Maar het niet roken gaat prima hoor. Als er om me heen niet gerookt wordt denk ik er bijna niet aan. Als er wel in mijn buurt gerookt wordt, vind ik dat vervelend maar moeite heb ik er niet meer mee. Sterker nog nog, ik ga regelmatig met de rokers naar buiten. Zij roken en ik voel me trots. Prima verdeling.

Maar ik zie dat er heel mensen zijn die recent zijn gestopt. Niet zo raar natuurlijk, het is tenslotte de tijd van de goede voornemens. Aan iedereen, veel succes. Hou vol.  En als je een moeilijk moment hebt, bedenk dat iedereen die gehad heft. Lees voor de grap eens wat dagboeken van mensen die al wat verder zijn. Je zal er heel veel in herkennen.

Jawel, het is zover; het is een jaar geleden dat ik gestopt ben met roken. Nou ja, ik mag niet liegen, ik moet nog een paar uurtjes om dat jaar vol te maken maar iets zegt me dat dat niet zo'n probleem zal zijn.....

Precies een jaar geleden had ik het erg druk met mijn laatste sigaretjes oproken, want weggooien is zonde. Nee dan kun je je beter nog een beetje extra vergiftigen. Maar eigenlijk zag ik als een berg tegen dat stoppen op: ik had wel heel stoer geroepen dat ik dat even zou doen maar hoe dichter bij ik bij het moment van stoppen kwam hoe meer ik hem begon te knijpen. Die laatse peuken hielpen rustig te worden......ach een mens kan zich zo heerlijk voor de gek houden.

Die eerste dagen waren een drama. Ongeveer 24 uur per dag dacht ik aan roken, slapen lukte niet, op mijn werk kwam er niets uit mijn handen, ik gaf iedereen een grauw en een snauw...kortom ik was een gezellig mens.

En toen ontdekte ik dit dagboek Hier kon ik lekker mopperen en zeuren zonder dat dat gek werdt gevonden. Sterker nog, bergen met steun waren hier te vinden. Hele volkstammen in het zelfde schuitje die ook nog eens wilden helpen. En helpen deed het. Zeker die eerste maanden hebben de mensen hier me door menig dalletje heen gesleept. Met een opbeurend woordje, een grapje, een bestraffend vingertje, gewoon door er te zijn.

En langzaam maar zeker werden de dipjes minder heftig en kwamen ze minder vaak voor. Langzaam maar zeker begon het (niet) roken een minder prominente plaats in te nemen. Langzaam maar zeker kon ik het zelf en was ik hier minder vaak te vinden.

En nu zijn we een jaar verder. Een jaar wat voorbij is gevlogen. Een jaar waarin ik me steeds beter, fitter, gezonder, energieker en frisser ben gaan voelen. En ik moest weer aan jullie denken. Wat mede dank jullie voel ik me zo goed....DANK.

En voor degene die het nu moeilijk hebben....ZET DOOR....HET IS ALLE MOEITE MEER DAN WAARD. Als ik het kan, kunnen jullie het ook, zeker met alle hulp hier....

10 uur? 10 dagen? 10 weken dan? Nee, het is alweer 10 maanden geleden dat ik voor het laatst een sigaret opstak. Wie had dat gedacht? Ik in ieder geval niet. Ik kon mezelf geen voorstelling maken hoe het zou zijn zonder sigartten. Nu kan ik me niet voorstellen dat ik ooit heb gerookt.

Het gaat dus goed met me. Er gaan weken voorbij dat ik niet aan roken denk en hier ben ik dan ook niet zo vaak meer te vinden. Maar zo heel soms heb je, zelf na al die maanden, nog lastige momenten. Ik had er een paar weken terug weer eentje. Eerder schreef ik over mijn achillespeesontsteking. Wat een ellende is dat. Wekenlang heb ik als een invalide bejaarde met een motorische aandoening rondgestrompeld. Ik kon niets. En als je gewend bent om actief te zijn, valt dat niet mee. Dat viel dan ook nog eens samen met mijn vakantie die daardoor gedeeltelijk verprutst is. Om het geluk compleet te maken, kwam daar tijdens die vakantie ook nog eens oorontsteking overheen en begaf de motor van mijn bootje het. Sjonge sjonge wat voelde ik mezelf zielig. Op dat moment besloot ik dat het genoeg was. Ik het opeens gehad met dat niet roken en besloot mezelf niet langer te pesten, ik ging sigaretten halen. Ik had één geluk. Ik kon niet lopen, het was fysiek niet mogelijk om sigaretten te halen. Was die peesontsteking toch nog ergens goed voor.

Gelukkig was die trek na een half uur weg en kon ik er om lachen. Maar ik realiseerde me wel dat ik er nog niet ben. Ik vrees dat als ik sigaretten bij de hand zou hebben gehad, ik voor de bijl zou zijn gegaan.

Nou moet iedereen die net is gestopt niet bang worden hoor. Ondanks deze rare momenten wordt het steeds makkelijker. Er gaan momenten komen dat je niet meer aan roken denkt, echt waar. En die momenten komen vaker, en die momenten worden langer. Roken wordt iets raars uit je verleden. Maar blijf op je hoede. En anders heb je altijd deze site nog...hou vol.

O ja, voor ik het vergeet. Met de achillespees gaat het langzaam de goede kant op. Van de fysiotherapeut mag ik lange wandelingen maken. Wandelingen? Daar hou ik nou helmaal niet van. Toen ik over hardlopen begon, moest ze lachen. Daar zal ze wel mee bedoelen dat dat nog niet zo een goed idee is......leuke meid die therapeut.

Het ging ook te goed allemaal, dat kan niet blijven duren. Er moest dus iets gebeuren om me met beide beentjes op de grond te krijgen. Nou heel fijn, een achillespeesontsteking is daar prima geschikt voor. Wat een ellende is dat zeg. Ik ben echt geen teut maar gisteren werd ik letterlijk misselijk van de pijn. Lopen gaat niet dus het is een opgave om van de computer naar de printer te lopen. Gelukkig heb ik prima collega's die een hoop voor doen maar ik word er niet vrolijk van. En daar komt nog bij dat er voor volgende week een tripje naar Londen op het programma staat. En ja, het toch wel handig om dan een beetje mobiel te zijn.

Gisteren heb ik de huisarts dan ook maar eens met een bezoekje vereerd. Prima mens is dat. Ze begreep dat alleen rust voorschrijven met het oog op Londen niet voldoende zou zijn. Ze gooide er onmiddelijk een stevige pijnstiller/ontstekingsremmer tegen aan. Vanmorgen merkte ik het effect onmiddelijk. Goed, ik beweeg me nog voort als een 93-jarige met een motorische afwijking maar de pijn is een stuk minder en de pees is soepeler dan gisteren. Ik word weer wat postiever over mijn tripje. Ik heb nog een volle week om te herstellen.

Nog niet zo heel lang geleden zou een dergelijk akkefietje reden zijn om de één na de andere peuk op te steken. Je moet toch iets om de frustratie, pijn en stress te onderdrukken. Tot vanochtend heb ik niet eens aan roken gedacht. En die gedachte vanochtend duurde maar even. Zou zo'n peuk ook maar een klein beetje aan de situatie veranderen? Nee, dacht het niet. Wel grappig om me weer eens te realiseren dat het roken steeds meer uit mijn systeem aan het raken is. Daar word ik dan wel weer blij van. Nu snel weer een beetje mobiel worden.....